Τι είδους οικονομία θέλει να εξυπηρετήσει η κάθε πλευρά

Πολύς ντόρος έχει γίνει τις τελευταίες ημέρες γύρω από τα μέτρα που ανακοινώνει και που προτίθεται να εφαρμόσει στο άμεσο μέλλον η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα. Αυτοί που «την έχουν στημένη στη γωνία», όχι για «καλό» λόγο…, έσπευσαν από την πρώτη στιγμή να πουν πως πρόκειται για ανερμάτιστη προεκλογική παροχολογία που μάλιστα θα τη βρουν μπροστά τους μεταγενέστερα, και η οικονομία, και η ίδια η κοινωνία.

Δεν θα περίμενε κάποιος κάποια διαφορετική αντίδραση από τους συγκεκριμένους κύκλους. Το μεγάλο ζητούμενο είναι, πέρα από «οπαδικού» περιεχομένου προστριβές ή πολεμικές, να προσπαθήσουμε να δούμε και σε αυτό το ζήτημα πίσω από τη βιτρίνα…

Φυσικά και κάθε κυβέρνηση, όχι μόνο η παρούσα…, προ-υπολογίζει κάθε σχετική κίνησή της. Ποιες κοινωνικές τάξεις-ομάδες μπορεί να ανακουφίσει, να βοηθήσει, να ενισχύσει, ακόμα και να ευνοήσει. Αυτό, προφανώς και όταν γίνεται λίγο πριν τις εκλογές, προωθείται και για λόγους που έχουν να κάνουν με την αύξηση της επιρροής της στο εκλογικό σώμα. Τι νόημα θα είχε, για παράδειγμα, να ανακοινώσει αυτό το πακέτο η κυβέρνηση δύο χρόνια πριν; Κανένα.

Εξάλλου, επί του πρακτέου, τότε έπρεπε να ρίξουν τα κυβερνητικά επιτελεία πολύ «τρέξιμο» για να μπορέσουν να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις που είχαν αναλάβει απέναντι στους διεθνείς θεσμούς. Υπάρχει μία λογική σειρά στα πράγματα, και αυτό είναι το αναμενόμενο που συνιστά μία μορφή ομαλότητας…

Η πραγματική ουσία βρίσκεται, κατά την προσωπική μου άποψη, σε δύο σημεία. Το ένα είναι η ιδεολογία. Όσο και αν η επίκληση αυτής της λέξης δύναται να προκαλέσει μειδιάματα σε πολλούς που θα διαβάσουν αυτό το κείμενο. 

Πιστεύουμε σε αυτή; Έχει (το δικό της) μερίδιο στη λήψη των αποφάσεων ή όλα λειτουργούν από έναν πρακτικισμό ωφελιμότητας του πομπού (και μόνο…) των όποιων σχετικών μυνημάτων; Η κάθε κυβέρνηση, το κάθε κόμμα που διαχειρίζεται θεσμική εξουσία, διακατέχεται -και σε ποιο βαθμό- από ιδεολογικά κίνητρα στις αποφάσεις που λαμβάνει; Ακόμα και αν το πεδίο είναι άκρως ασφυκτικό (π.χ. ελέω μνημονίων ή επιτήρησης), το ψάχνουν άραγε διαφοροποιημένα τα στελέχη των κομμάτων;

Μακριά από ισοπεδωτισμούς και άδικους καταλογισμούς, σίγουρα υπάρχουν διαφορές. Αυτό το αναδεικνύει η πραγματική ζωή. Αλλά, όλα κρίνονται από το αν αυτές αρκούν ή μη για τη ριζική αναδιάταξη των σύγχρονων κοινωνικών όρων. Για το αν είναι σε θέση να αλλάξουν τη φορά της ανίσωσης των κοινωνικών συσχετισμών.

Και το δεύτερο, εξίσου καθοριστικό συστατικό στοιχείο, είναι το μακροπρόθεσμο πεδίο για το τι είδους οικονομία φιλοδοξούμε να έχουμε σε ένα συγκεκριμένο γεωγραφικό χώρο. Πάνω σε ποιες βάσεις αυτή θα στηρίζεται, ποιες είναι οι στοχεύσεις, σε ποιους παραδίδονται τα ηνία «των πρωτοβουλιών» και τα κέρδη.

Αυτά όλα καθορίζουν ακόμα και τα όποια περιθώρια ελιγμών των κυβερνήσεων. Εκεί θα βρεθούν οι απαντήσεις για το μέλλον. Εκεί θα κριθεί το ίδιο το είδος του μέλλοντος. Αν θα υπάρξει ανάκαμψη των δεικτών, αν έρθει ανάπτυξη, προς όφελος ποιών θα είναι όλα αυτά μέσα στο χρόνο; Ποιος θα είναι ο ρόλος και το ποσοστό επίδρασης του κρατικού παρεμβατισμού; Τι είδους προστασία, αλλά και τι μορφή εργασιακών δικαιωμάτων, θα έχουμε στην Ελλάδα τα επόμενα χρόνια; 

Θα αποτραπούν περαιτέρω επιβαρύνσεις στις ζωές της πλειοψηφίας; Θα δημιουργηθούν νέες ευκαιρίες; Θα υπάρξει δικαιότητα στη σχέση παραγόμενου έργου και στην αμοιβή του; Πόσο θα μπορούν οι κοινωνικές δαπάνες να διασφαλίσουν ένα ανεκτό μίνιμουμ επιβίωσης για τους πολλούς;

Τα ζητούμενα για το μέλλον είναι πολλά. Και ξεπερνούν σε μεγάλο βαθμό το βεληνεκές των πρόσφατων (σημαντικών σε κάθε περίπτωση) μέτρων. Επομένως, εκεί στη Νέα Δημοκρατία, για παράδειγμα, ας προετοιμάζονται για τις δικές τους θέσεις άμυνας μπροστά στα επερχόμενα (σε μάκρος δεκαετίας, θα τόλμαγα να πω). Γιατί οι σοβαρές ερωτήσεις των ουσιαστικών αναλύσεων δεν περιορίζονται μόνο στα πεπραγμένα της άλλης πλευράς.

Προφανώς και υπάρχουν διαφορετικά μείγματα πολιτικής, διαφορετικές προτεραιότητες, διαφορετικοί τρόποι επίτευξης σκοπών και στόχων. Όπως φυσικά και διαφορετικοί σκοποί και στόχοι. Το μεγάλο ζήτημα, όμως, είναι ποιος μπορεί να αλλάξει τη γενική εικόνα και προς ποια κατεύθυνση. Εκεί όλα καθορίζονται από το τι είδους οικονομία θέλει να εξυπηρετήσει η κάθε πλευρά.

Για να προχωρήσει το νερό σε ένα αυλάκι, όσον αφορά στις δικές μας κινητικότητες, δεν πρέπει να γνωρίζουμε μονάχα το πού πρέπει να σκάψουμε για να διευκολύνουμε τη ροή του. Αλλά και αν ο τελικός προορισμός αξίζει ή μη τον κόπο.

Πηγή: Efsyn.gr


Διαβάστε επίσης!

loading...

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.