Δώνος Προμηθευτική Άμεση εξυπηρέτηση


Σαν σήμερα, η προβοκάτσια του Γ. Παπαδόπουλου που έμεινε στην ιστορία ως «σαμποτάζ του Έβρου»

4Οι στρατιώτες Δημήτρης Μπέκιος (αριστερά) και Κώστας Ματάτης

Σαν σήμερα στις 11 Ιουνίου 1965 κατοπινός δικτάτορας Γ. Παπαδόπουλος στέλνει επιστολή στον Τύπο σχετικά με δολιοφθορά που δήθεν πραγματοποιήθηκε σε στρατιωτικά οχήματα στην 164η Μονάδα Πεδινού Πυροβολικού, της οποίας ήταν διοικητής.

2O Παπαδόπουλος χαιρετά κατοίκους τής Oρεστιάδας στην 117 Μοίρα Πεδινού Πυροβολικού (φωτογραφία Ανδρέα Ασκιτίδη)

Η κυβέρνηση της Ένωσης Κέντρου υπό τον Γ. Παπανδρέου δεν πήρε μέτρα κατά του Παπαδόπουλου, παρότι είχε αποδειχθεί πως ο ίδιος υπήρξε υπεύθυνος του σαμποτάζ και όχι οι στρατιώτες Δημήτρης Μπέκιος και Κώστας Ματάτης, οι οποίοι μετά από φριχτά βασανιστήρια είχαν «ομολογήσει» ότι υποκινήθηκαν από το ΚΚΕ.

Ο Κώστας Ματάτης και ο Δημήτρης Μπέκιος διηγούνται στο πιο πάνω βίντεο αναλυτικά τα γεγονότα που έζησαν. Ο Ματάτης αναφέρει, στο 36.55 του βίντεο, ότι φυλακίστηκε για περίπου τέσσερις μήνες και στις φυλακές Λευκάδας.

6Μερίδα του τύπου είδε με επιφυλακτικότητα το «σαμποτάζ» του Έβρου

Ο Κώστας Ματάτης διέθετε το κατάλληλο προφίλ για να αποτελέσει στόχο. Παιδί αριστερών γονέων που χάθηκαν στον Εμφύλιο, είχε μεγαλώσει στο Παπάφειο Οικο­τροφείο, και στη συνέχεια σπούδασε στην τεχνική σχολή «Ευκλείδης», απ΄ όπου γνώριζε και τον Γιάννη Στεφανίδη, στέλεχος τής Νεολαίας Λαμπράκη και πρόεδρο του Συλλό­γου Σπουδαστών του «Ευκλείδη».

Ο πατέρας του είχε πολεμήσει στις τάξεις του ΕΛΑΣ άπό τό 1943 και όταν κατατάχθηκε στο στρατό στάλθηκε στη Μακρόνησο Από εκεί -υπό αδιευκρί­νιστες συνθήκες- βρέθηκε ξανά αντάρτης στο βουνό (Βέρμιο). Ο Κώστας Ματάτης γεννημένος στη Στενήμαχο Ημαθίας το 1945, ζούσε στη Βέροια με τη γιαγιά του και την (επονίτισσα) μητέρα του, η οποία αναγκάστηκε κάποια στιγμή να φύγει με τη σειρά της στο βουνό, όπου σκοτώθηκε τον Απρίλιο του 1947, κατά τη διάρκεια μάχης έξω από τη Βέροια (στο Πετρίτσι). Ένα μήνα αργότερα σκοτώ­θηκε και ο πατέρας του (ακριβέστερα έκτοτε αγνοείται η τύχη του) και ή υπερήλικη γιαγιά του αναγκάστηκε να τον δώσει σε ορφανοτροφείο.

«Περιπλανήθηκα σε όλες τις παιδουπόλεις τής Φρειδερίκης», αναφέρει ο ίδιος, «και στο τέλος κατέ­ληξα στο Παπάφειο στη Θεσσαλονίκη».

Ο Ματάτης καταδικάστηκε σε ποινή 15ετούς κάθειρξης, για φθορές και για εγκατάλειψη θέσης σκο­πού. Στο Αναθεωρητικό Στρατοδικείο Αθηνών τον Μάρτιο του 1966 η ποινή του μειώθηκε σε 2 χρόνια φυλάκιση. Κρατήθηκε στο Μπογιάτι (όπου έλαβε απολυτήριο από το στρατό), την Αίγινα, τη Λευκάδα και στις φυλακές Αβέρωφ. Εκεί βρέθηκε με τους πολιτικούς κρατούμενους της δικτατορίας, οι όποιοι του «στάθηκαν σαν παιδί τους». Στη συνέχεια μεταφέρθηκε στον Κορυδαλ­λό, απ΄ όπου τελικώς αποφυλακίστηκε, υπό τον όρο της περιορισμένης διαβίωσης στη Βέροια, όπου ήταν υποχρε­ωμένος να δίνει το «παρών» στην Ασφάλεια τρεις φορές την εβδομάδα, μέχρι τη μεταπολίτευση.

O Δημήτρης Μπέκιος (αν καί «έθνικόφρων» και μάλιστα παιδί χωροφύλακα που «είχε πολεμήσει τους κουκουέδες στο Γράμμο καί στό Βίτσι»), φαίνεται ότι είχε καταστρέψει ηθελημένα έναν αυ­τόματο διακόπτη, στην απλοϊκή προσπάθειά του να απαντή­σει στον λοχαγό του «πώς χαλάνε».

Καταδικάστηκε σε ποινή 4ετούς φυλάκισης, για φθορές (σε συνδυασμό με τον νόμο 4000 περί τεντυμποϋσμού). Στο Αναθεωρητικό Στρατοδικείο Αθηνών τον Μάρτιο του 1966 η ποινή του μειώθηκε σε έξι μηνών φυλάκιση. Εξέτισε διαδοχικά την ποινή του στις στρατιωτικές φυλακές Μπογιατίου (όπου κακοποιήθηκε), Αίγινας, Τίρυνθας και Κορίνθου.

Οι «ομολογίες» έγιναν ύστερα από ένα τριήμερο «εντατικών» ανακρίσεων (με γρονθοκοπήματα, κλωτσιές, στέρηση νερού, κρέμασμα από δοκάρι της οροφής, βούλιαγμα στο φρεάτιο του βόθρου κτλ.), στις οποίες συμμετείχε δίνοντας εντολές και ο ίδιος ό Παπαδόπουλος. Πρώτος έσπασε ο Μπέκιος, υπογράφον­τας ό,τι τού έβαλαν μπροστά του, και ακολούθησε ο Ματάτης. Συνοψίζει αργότερα ο ίδιος ό Μπέκιος:

«Υπέγραψα, γιατί κατάλαβα ότι αυτοί ήταν διατεθειμένοι να σκηνοθε­τήσουν ακόμα και την αυτοκτονία μου. Μόλις είδα τον Ματάτη πρησμένο και γεμάτο αίματα, του είπα: «Κώστα υπόγραψε καί σύ, να τελειώσουν τά βάσανα μας»»… «Πάνω σε αυτές τις μικροζημιές στήριξαν τήν κατηγορία ότι μας είχαν βάλει οι κομμουνιστές να κάψουμε και να προκαλέ­σουμε ζημιές στα αυτοκίνητα. Πετύχαινε έτσι ο Παπαδό­πουλος με ένα σμπάρο δύο τρυγόνια: πρώτον να συγκαλύψει τις βλάβες στα αυτοκίνητα και να τις φορτώσει στις πλάτες μας. Και δεύτερον να ξεσηκώσει την Ελλάδα με τον κομ­μουνιστικό κίνδυνο».

Ο Παπαδόπουλος προσπαθώντας να ερμηνεύσει το γεγονός ότι οι κατηγο­ρούμενοι στρατιώτες και πολίτες δεν φέρονταν «χαρακτη­ρισμένοι» (ένν. ως αριστερών φρονημάτων) και άπήχαν από κομματικές οργανώσεις και εκδηλώσεις, συμπέραινε ότι «δέν ευρισκόμεθα πρό μηχανισμού τής ΕΔΑ, άλλα του πα­ρανόμου μηχανισμού του ΚΚΕ», σκοπός του οποίου «θα πρέπη να θεωρηθή ήδη αι δολιοφθοραί καί ενδεχομένως δολοφονία στελεχών του Στρατού».

(Οι περισσότερες πληροφορίες ελήφθησαν από το άρθρο του Λεωνίδα Καλλιβρετάκη με τίτλο «Το «σαμποτάζ» του Έβρου χωρίς ζάχαρη – Μια απόπειρα αναψηλάφησης» που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Αρχειοτάξιο» (vol. 12, pp. 132-160, 2010), στην ενότητα «Προσεγγίσεις»). (Δες εδώ).

Πηγή: Kolivas.de


Διαβάστε επίσης!

loading...

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.