«Καρυάτιδες» στ’ αλάτι…

Γράφει ο Θοδωρής Γεωργάκης

Δουλέψαμε κ’ εμείς στ’ αλάτι! Ένα κομμάτι
ξοδέψαμε ψυχής… Τάμα, σπονδή, αφιέρωμα
λατρεία, στην κορμολιώστρα γη των αλυκών!
Λαχανιασμένες τρέξαμε στα δύσβατα του νησιού
τα μονοπάτια, μάνες βυζάχτρες, κοριτσόπουλα
αγνά, τεχνουργημένες στης ζωής τ’ αμόνι
αργάτρες, κουβαλήτρες, βρεθήκαμε στο
ματωμένο αγόϊ τ’ αλατιού…

Μια μικρή βαντάκα τα προικιά μας, μπουκούνια
γρανιτένιου καρβελιού, οι ποδολόγες
σταφνισμένες στο κεφάλι, δυο – τρία λουριδένια
νυχτεριού! Ο αριθμός της τσέτζερης στο μέτωπο
γραμμένος, τον Καιάδα αδειάσαμε του λευκού
χρυσού…

Οι άντρες στα ξερονήσια διωγμένοι, πουλιά
κυνηγημένα μιας… εκδικήτρας γης, κ’ εμείς στο
μεροκάματο του μόχθου, αντρογυναίκες στο
κατόπι της ζωής… Νιάτα, αίμα, ιδρώτας, πόνος
και ψυχή, αρμαθιασμένα όλα στην ξυπόλητη
ανάσα προκοπής…

Κότολα λινά και μπαλωμένα, ντρεμίδια άλιωστα
μιας σιδερόπλαστης γενιάς… Λιγνά κορμιά
πόδια σπαθιά, γυμνά, στην άφρη να πατάνε
στήλες άλατος πανώριες, στου Λωτ τη γυναίκα
οδηγούν… Με τ’ αγγειά του μόχθου στο κεφάλι,
μελίσσι γκαινιασμένο στη δουλειά, στρατοί
διαγώνιοι και λοξοφαλαγγίτρες, με θάλασσες
τριγυρισμένες γενναίων, φλογισμένων και
ανίκητων καρδιών…

Ψηλά, στους σωρούς τ’ αλατιού τη ζήση
κουβαλάμε, όλα μαζί στιβάγματα λευκά!
Σπαρτόθρεφτες Καρυάτιδες, Μαινάδες, στα
Παρθένια τραγούδια του Αλκμάνος, τον αιώνιο
σέρνουμε χορό! Ατσάλινες, γιορτάσιμες
καμπάνες! Ιέρειες στου Ποσειδώνα τα νερά!

Τον πόνο με λύσσα αψηφάμε, το αιμάτινο ποτάμι
των ρωγμών… Πληγές και άρμη σφιχτά είναι
ματιασμένα… Μίγμα Ιώβειας τρανής
υπομονής… Όλα θυσία, λάφυρα και μαρτυρία
στης φαμελιάς το τίμιο ψωμί!

Άσωστα, φεγγαρόφωτα νυχτέρια, στρωματσάδες
απέραντες στης Βράχας τις ελιές… Τώρα
λαγιάζουν οι αρμοί μας… Στ’ όνειρο ταξιδεύουν
των μικρών παιδιών… Το χάραμα στα μάτια
καρτεράμε, των νιων αλατισμένων στεναγμών…

Δι ευχών των Αγίων Μητέρων ημών, όσα
εγεύτηκαν δάκρυα στη γη τ’ αλατιού, όλα
καλόστρατη πορεία ας γενούνε, στων αιώνων τον
δρόμο τον αχνό…

Όλα, μηνύματα σ’ εκείνους που θάρθουν, να
ιστορήσουνε τίμια, απλά, τ’ ανθισμένο θαύμα
σου φυλή μας… Τούτη η γη ποτέ δε θα κιοτέψει
πυρσούς και πάλι λαύρους να γεννά! Δάδες να
τους κραδαίνουνε τα χέρια Καρυάτιδων
ολόλαμπρων αγνών…

Ανέκδοτο ποίημά απ’ τη νέα ποιητική δουλειά του Θοδωρή Γεωργάκη

Διαβάστε επίσης:
Αλυκές Λευκάδας: Μια ιστορία που πρέπει να διαφυλαχτεί
Αλυκές Αλεξάνδρου Λευκάδας, ένας ιστορικός τόπος μνήμης, στους δρόμους του αλατιού
Ήταν σαν τις Καρυάτιδες σε κόντρα φως

The post «Καρυάτιδες» στ’ αλάτι… appeared first on aromalefkadas – Ενημερωτική ιστοσελίδα της Λευκάδας.

Πηγή: Aromalefkadas.gr


Διαβάστε επίσης!

loading...

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.