‘Θέατρο’, καθυστερήσεις, διαμαρτυρίες: Οι 9 ‘σκοτεινές’ πρακτικές του ποδοσφαίρου

Αν το γκολ είναι ο αυτοσκοπός στο ποδόσφαιρο, υπάρχουν ορισμένα μέσα που μετέρχονται ομάδες, προπονητές και παίκτες για να το πετύχουν, που χρειάζονται σίγουρα πολύ… αγιασμό.

Ο Μάικλ Κοξ παρουσίασε μία λίστα στο ESPN με 9 εκ των ‘σκοτεινών’ πρακτικών που παρακολουθούμε συχνά σε έναν αγώνα και που μόνο με ποδόσφαιρο δεν έχουν σχέση.

‘Θέατρο’, ροκάνισμα χρόνου, φάουλ σκοπιμότητας, εξολόθρευση αντιπάλου είναι μερικές εξ αυτών, που εκτός του ότι επηρεάζουν την έκβαση μιας αναμέτρησης, επιφέρουν αρνητικό αντίκτυπο στην ψυχολογία του θεατή.

Το VAR είναι ακόμα ένας τρόπος να συρρικνωθούν τέτοια φαινόμενα, τα οποία, όμως, έχουν ριζώσει για τα καλά στο άθλημα και δύσκολα θα εξαλειφθούν παντελώς. Ιδού η επίμαχη λίστα:

Το φάουλ σκοπιμότητας

Αν υπάρχει ένα κομβικό φάουλ του Σέρχιο Ράμος σε τελικό Champions League αυτό φυσικά και δεν είναι αυτό πάνω στον Μοχάμεντ Σαλάχ το 2017-2018, αλλά εκείνο πάνω στον Γιανίκ Καράσκο δύο χρόνια νωρίτερα.

Ο επιθετικός της Ατλέτικο Μαδρίτης ξεχυνόταν στην αντεπίθεση στις καθυστερήσεις του τελικού στο Σαν Σίρο κι ενώ το σκορ ήταν 1-1 για τους δύο ‘γίγαντες’ της ισπανικής πρωτεύουσας. Δεξιά του έτρεχε ο Φερνάντο Τόρες, αριστερά του ο Αντουάν Γκριεζμάν και μόνο ο Ντανίλο βρισκόταν μπροστά τους να τους ανακόψει, με μηδαμινές ρεαλιστικές πιθανότητες.

Σε αυτό το σημείο εμφανίστηκε ξαφνικά πίσω από τον Βέλγο εξτρέμ ο αρχηγός των ‘μερένγκες’, ο οποίος με ένα τάκλιν που δεν είχε καμία ελπίδα να ανακόψει την μπάλα, ανέτρεψε τον αντίπαλο και διέκοψε την κόντρα. Η κατάληξη γνωστή. Το παιχνίδι οδηγήθηκε στην παράταση, το σκορ δεν άλλαξε και στα πέναλτι, με τον Ράμος να ευστοχεί σε μία εκτέλεση, η Ρεάλ στέφθηκε πρωταθλήτρια Ευρώπης για πρώτη φορά από τις 3 διαδοχικές.

Επρόκειτο για μία χαρακτηριστική φάση που αν μη τι άλλο είναι γνώριμη στο σύγχρονο ποδόσφαιρο και δη από την εμφάνιση του προπονητή Πεπ Γκουαρδιόλα κι έπειτα. Οι ομάδες πιέζουν σωρηδόν ψηλά και άμα περάσει η μπάλα, τότε πασχίζουν να προλάβουν να ανακόψουν με παράτυπο τρόπο στον κενό χώρο προτού εκδηλωθεί η αντεπίθεση, ανεξαρτήτως αν τέτοιες ενέργειες συνήθως καταλήγουν σε κίτρινη κάρτα.

Ο Ζοζέ Μουρίνιο κατηγόρησε τον Γκουαρδιόλα για τέτοιες πρακτικές στη Μάντσεστερ Σίτι, κάτι που διέψευσε ο Καταλανός τεχνικός, έστω κι αν το πρόσφατο ντοκιμαντέρ για τους ‘πολίτες’ μαρτύρησε τις σχετικές οδηγίες που είχε δώσει ο βοηθός του, Μικέλ Αρτέτα.

Να πιάνεις… νόμιμα τον διαιτητή

Τα… δώρα στον διαιτητή πριν από κάποιον αγώνα από τη γηπεδούχο ομάδα αποτελούν παράδοση ετών. Δώρα συμβολικής αξίας, που δεν αρκούν για να εξαγοράσουν τα σφυρίγματά του, αλλά ίσως αποδειχθούν αρκετά για να ανεβάσουν το επίπεδο εκτίμησης στον συγκεκριμένο σύλλογο.

Δώρα τα οποία μπρούν να προσφέρονται ακόμα και μετά από το τέλος του αγώνα, με… βλέμμα στο μέλλον και τα επόμενα παιχνίδια που μπορεί να διευθύνει. Τρανό παράδειγμα ο Γκράχαμ Πολ, ο οποίος υποστηρίζει ότι ένας κορυφαίος ευρωπαϊκός σύλλογος του έκανε δώρο ένα ρολόι μετά από κάθε παιχνίδι και ότι ένας άλλος σύλλογος προσέφερε φανέλες ρέπλικες για όλα τα παιδιά των διαιτητών.

Τα σκριν στα στημένα

Ο Κοξ φέρνει ως πρότυπο στη συγκεκριμένη κατηγορία το πρώτο γκολ της Γερμανίας κόντρα στη Βραζιλία, στο περίφημο 7-1 των ημιτελικών του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014. Προτού ακόμα οι οικοδεσπότες χάσουν τα μυαλά τους, μία έξυπνη, πλην όμως unfair κίνηση του Μίροσλαβ Κλόζε δημιούργησε τις συνθήκες για το γκολ.

Ο Γερμανός επιθετικός μπλόκαρε την κίνηση του Νταβίντ Λουίζ, ο οποίος επιχείρησε να πλησιάσει τον αμαρκάριστο Τόμας Μίλερ, με συνέπεια ο τελευταίος να πιάσει ένα ανενόχλητο βολέ και να κάνει το 1-0.

 

Η πρακτική αυτή δεν είναι καινούργια. Ειδικά στο αγγλικό πρωτάθλημα τελειοποιήθηκε όταν ο Ζοζέ Μουρίνιο ανέλαβε για πρώτη φορά την Τσέλσι. Γενικότερα οι ομάδες έχουν γυμναστές που ορίζουν τις κινήσεις των παικτών στα στημένα και ορισμένες εξ αυτών είναι το μπλοκάρισμα του αντιπάλου. Η εισαγωγή του VAR στο ποδόσφαιρο ίσως καταστήσει πιο προσεκτικούς τους αμυνομένους σε στημένες φάσεις.

Παρενόχληση διαιτητή ακόμα και για σφύριγμα υπέρ

Το να περικυκλώνεις έναν διαιτητή που σφύριξε κάτι εναντίον σου σίγουρα δεν είναι ό,τι πιο ποδοσφαιρικό υπάρχει στον κόσμο. Πρόκειται για μία μέθοδο πίεσης που χρησιμοποιούν οι ποδοσφαιριστές, ώστε να φτάσουν σε τέτοιο ψυχολογικό σημείο τον εκάστοτε διαιτητή, που θα τους χαριστεί στην επόμενη αμφιλεγόμενη φάση.

Ωστόσο οι διαμαρτυρίες δεν περιορίζονται σε ένα αντίθετο σφύριγμα. Πολλές φορές οι ομάδες περιτριγυρίζουν έναν διαιτητή ακόμα κι όταν αυτός έχει σφυρίξει υπέρ τους σε μία φάση! Στόχος είναι να πάρει το μήνυμα για τη συνέχεια ή να γίνει ακόμα πιο αυστηρός προς τον αντίπαλο παραβάτη (πχ. με μία κίτρινη κάρτα).

Αυτή η πρακτική τίθεται σε εφαρμογή ειδικά στα πρώτα λεπτά ενός αγώνα. Μάλιστα, θα χρειαστεί η συνεργασία αρκετών παικτών, ώστε αν ο διαιτητής αντιδράσει στην πίεση, να μην μπορέσει να ξεχωρίσει έναν παίκτη για να τον τιμωρήσει με κίτρινη κάρτα.

Οι κλασικές καθυστερήσεις

Από τα 64 παιχνίδια του Παγκοσμίου Κυπέλλου, αυτό με τον μικρότερο καθαρό χρόνο ήταν το Αίγυπτος – Σαουδική Αραβία, όπου παίχτηκε μπάλα μόλις 45 λεπτά. Αντιθέτως, το μεγαλύτερο ήταν το Βέλγιο – Αγγλία για τον μικρό τελικό, όπου η μπάλα κυλούσε στο γήπεδο για 67 λεπτά.

 

Μία ομάδα που προσεγγίζει με σκοπιμότητα έναν αγώνα, όπως αποδεικνύεται, μπορεί να συρρικνώσει τον καθαρό χρόνο του ακόμα και κατά το 1/3. Αξιοποιώντας το τρικ των καθυστερήσεων, σε εκτελέσεις στημένων φάσεων, σε μάζεμα της μπάλας που έχει βγει εκτός γηπέδου, σε ψευτοτραυματισμούς κλπ., στο τέλος θα έχει λιγότερο χρόνο για να αμυνθεί και να κρατήσει το αποτέλεσμα που επιδιώξει από το παιχνίδι.

Με δεδομένο ότι ο διαιτητής δεν θα δώσει συνολικά πχ. 22 λεπτά καθυστερήσεις στα δύο ημίχρονα, η ομάδα που ροκανίζει τον χρόνο θα έχει μειώσει τις πιθανότητες να δεχθεί γκολ χωρίς να χρειαστεί καν να παίξει ποδόσφαιρο.

Να κερδίζεις μέτρα στις εκτελέσεις πλαγίων

Πρόκειται για πταίσμα και όχι έγκλημα, ωστόσο συμβαίνει διαρκώς. Ένας παίκτης επιχειρεί να εκτελέσει ένα πλάγιο, αλλά πρώτα κάνει μερικά βήματα κερδίζοντας τα μέτρα που χρειάζεται για να βρει καλύτερα έναν συμπαίκτη του.

Πολλές φορές αυτό συμβαίνει πριν ο εκτελεστής πιάσει την μπάλα, μεταθέτοντας το σημείο από το οποίο πραγματικά βγήκε εκτός γραμμών.

Ειδικά όταν ο εκτελεστής προσποιείται ότι θα επαναρχίσει το παιχνίδι, τότε είναι η μεγάλη ευκαιρία του να συνεχίσει το… περπάτημα και να κερδίσει παραπάνω μέτρα.

Το πατροπαράδοτο ‘θέατρο’

Οι βουτιές στον αγωνιστικό χώρο ανεξαρτήτως παράβασης αποτελεί ακόμα μία πολυφορεμένη μέθοδο ποδοσφαιριστών για να εκμαιεύσουν ώφελος για την ομάδα τους. ‘Θέατρα’ που έχουν ως αποτέλεσμα ένα φάουλ ή ένα πέναλτι και πιθανόν τιμωρία και του αντιπάλου με κάρτα συχνά αλλοιώνουν αποτελέσματα.

 

Με δεδομένο ότι ένας διαιτητής εξαιρετικά σπάνια καταλογίζει πέναλτι αν ένας παίκτης δεν βρεθεί στο έδαφος, αρκετοί επιτιθέμενοι… προκαλούν την τύχη τους, συχνά με τα προσδοκώμενα αποτελέσματα. Παρά το γεγονός ότι σταδιακά ενεργοποιούνται ποινές εκ των υστέρων, μία τέτοια πράξη διαμορφώνει σκορ και συνεχίζει να βρίσκεται ψηλά στις προτιμήσεις όσων είναι διατεθειμένοι να χρησιμοποιήσουν… σκοτεινές μεθόδους.

Φάουλ με… rotation

Σε περιπτώσεις μαρκαρισμάτων man-to-man, συχνά ένας ταλαντούχος επιτιθέμενος εκθέτει τον αμυνόμενο και δη όταν ο τελευταίος έχει δεχθεί κίτρινη κάρτα. Πώς μπορεί να την αποφύγει; Αν τον βοηθήσουν οι συμπαίκτες του, επωμιζόμενοι μέρος της ευθύνης του μαρκαρίσματος.

Ο πρώτος παίκτης κάνει ένα δυνατό φάουλ στον επιτιθέμενο, αλλά ο διαιτητής δεν τον ‘κιτρινίζει’ επειδή ήταν το… πρώτο του. Ο δεύτερος παίκτης κάνει ένα δυνατό φάουλ στον επιτιθέμενο, αλλά ο διαιτητής δεν ‘κιτρινίζει’ ούτε αυτόν  επειδή ήταν το πρώτο του. Ο τρίτος παίκτης κάνει ένα δυνατό φάουλ στον ταλαιπωρημένο επιτιθέμενο, αλλά ως… πρώτο και για εκείνον, αποφεύγει κι αυτός την παρατήρηση.

Αν ο ίδιος παίκτης έκανε αυτά τα φάουλ, θα δεχόταν σίγουρα κίτρινη κάρτα. Τώρα ο διαιτητής την έχει κρατήσει στο τσεπάκι του, ο επιθετικός έχει λάβει το μήνυμα και μέχρι να ξανακάνει δυνατό φάουλ κάποιος από τους αμυνομένους θα περάσει τόση ώρα που ίσως τελικά να μην έχει σημασία.

Η εξολόθρευση του αντιπάλου

Σκεφτείτε πώς θα ήταν η Αγγλία χωρίς το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1966; Σκεφτείτε ποιο θα ήταν το στάτους του Πελέ αν είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στην κατάκτηση 4 σερί Μουντιάλ; Γιατί αυτό συνιστά σενάριο επιστημονικής φαντασίας μισό αιώνα μετά; Διότι τόσο στη διοργάνωση του 1962 όσο και σε εκείνη του 1966, οι αντίπαλοι του ‘μαύρου μαργαριταριού’ είχαν μπει στον αγωνιστικό χώρο σε διατεταγμένη υπηρεσία: να τραυματίσουν τον Πελέ.

Τα παλαιότερα χρόνια έμοιαζε με κανόνα. Ένας σκληροτράχηλος αμυντικός, ο οποίος αγωνιζόταν στα όρια της νομιμότητας, αναλάμβανε το αντίπαλο αστέρι και του συμπεριφερόταν πιο δυναμικά από άλλες περιπτώσεις. Κάποιες φορές, όταν δινόταν η ευκαιρία, του προκαλούσε και πόνο, όχι απαραίτητα με σκοπό να τον τραυματίσει, αλλά κυρίως με στόχο να τον τρομοκρατήσει για τη συνέχεια του αγώνα.

 

Το μαρκάρισμα του Κλάουντιο Τζεντίλε στον Ντιέγκο Μαραντόνα στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1982 έμεινε στην ιστορία. Ο Μαραντόνα δέχθηκε πολύ ξύλο σε εκείνο το Ιταλία – Αργεντινή, αλλά δεν τραυματίστηκε. Ο Ιταλός αμυντικός εξουδετέρωσε την πιο ακριβή μεταγραφή του κόσμου εκείνο το καλοκαίρι και η πρωταθλήτρια κόσμου βγήκε νοκ άουτ από το τουρνουά, δίνοντας το στέμμα στη ‘σκουάντρα ατζούρα’.

Η εξουδετέρωση – εξολόθρευση ενός αντιπάλου περιορίστηκε με την αυστηροποίηση των κανονισμών και τη βελτίωση των διαιτητών, αλλά δεν εξαλείφθηκε από το μενού. Η είσοδος του VAR θα μειώσει ακόμη περισσότερο τη χρήση αυτής της πρακτικής, ωστόσο πάντα θα υπάρχει ένας Ράμος να… σπάει το χέρι του Σαλάχ σε τελικό Champions League, χωρίς κανείς να είναι βέβαιος αν το έκανε εσκεμμένα.

 

Photo credits: AP Photo/Efrem Lukatsky

Πηγή: Contra.gr


Διαβάστε επίσης!

loading...

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.