Η αγάπη δεν φτάνει… για το ελληνικό σινεμά

Οι ελληνικές ταινίες, χωρίς ίχνος υπερβολής, δυσκολεύονται σήμερα να βρουν τρόπο να γίνουν. Εκτός από την ιδιωτική πρωτοβουλία, τα βασικά εργαλεία για να γίνει μια ελληνική ταινία είναι το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου, η ΕΡΤ (η κρατική τηλεόραση) και ο νεοσύστατος ΕΚΟΜΕ του υπουργείου Ψηφιακής Πολιτικής. Η ΕΡΤ εδώ και καιρό δεν ανταποκρίνεται στις υποχρεώσεις της, αναζητώντας το πρόσωπο και τη μέθοδό της μέσα από διοικήσεις και επιτροπές που διαδέχονται η μία την άλλη.

Ο ΕΚΟΜΕ (υπεύθυνος για το cash rebate) έχει στη διάθεσή του ένα μεγάλο κεφάλαιο, 25.000.000 ευρώ, λειτουργεί ωστόσο ως αυτοματοποιημένο σύστημα αναχρηματοδότησης, ένα πρακτικό εργαλείο που, θαυμάσια, τροφοδοτεί τους εργαζόμενους στον κινηματογράφο, όχι το όραμά του. Το ΕΚΚ, ο φορέας που χαράζει το προφίλ και τη στρατηγική του ελληνικού κινηματογράφου, βάσει καλλιτεχνικών, κυρίως, κριτηρίων, ως επιλεκτικό σύστημα χρηματοδότησης, έχει στη διάθεσή του 2.500.000.

Οι κρατικοί αυτοί φορείς είναι απαραίτητοι για να γίνουν ταινίες, όχι μόνο για τη χρηματοδότησή τους, αλλά επειδή η συμμετοχή τους θεωρείται προϋπόθεση για κάθε συμπαραγωγή Ελλήνων με ξένους παραγωγούς ή φορείς: χωρίς κάποιο ή όλα αυτά, δεν υπάρχει συζήτηση. Και οι τρεις αυτοί οργανισμοί μεταξύ τους ή με τα υπόλοιπα υπουργεία που με σημαντικότερο ή δευτερεύοντα ρόλο σχετίζονται με την ελληνική κινηματογραφική παραγωγή, δεν δύνανται να συνεργαστούν, να συνομιλήσουν, ώστε να προστατεύσουν και να ενισχύσουν φυσιολογικά τις ελληνικές ταινίες.

Αυτό, εν ολίγοις, αιτήθηκαν οι Eλληνες παραγωγοί και σκηνοθέτες, σε μια συνέντευξη Τύπου που διοργανώθηκε με πρωτοβουλία της ΕΣΠΕΚ (Ενωση Σκηνοθετών-Παραγωγών Ελληνικού Κινηματογράφου), με έναν τίτλο χαριτωμένης παράκλησης, «Δώσε λίγη αγάπη στον ελληνικό κινηματογράφο», αλλά μια αγωνία καθόλου χαριτωμένη, αντίθετα, με την αίσθηση του κατεπείγοντος.

Στη συζήτηση, που συντόνισε ο Μάρκος Χολέβας, σκηνοθέτης, παραγωγός και επικεφαλής της λειτουργίας του Film Commission το 2007, μίλησαν κάποιοι από τους σημαντικότερους ενεργούς ανθρώπους του ελληνικού σινεμά: οι σκηνοθέτες-παραγωγοί Αλέξης Αλεξίου («Τετάρτη 04:45», Φεστιβάλ Κάρλοβι Βάρι, Βραβείο Καλύτερης Ταινίας της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου), Βασίλης Κεκάτος («Η σιγή των ψαριών όταν πεθαίνουν», Διαγωνιστικό Τμήμα Μικρού Μήκους Φεστιβάλ Λοκάρνο, βραβευμένο στα Φεστιβάλ Δράμας, Νύχτες Πρεμιέρας), Μαργαρίτα Μαντά («Για πάντα», «Ο μεγάλος περίπατος της Αλκης»), Δώρα Μασκλαβάνου («Πολυξένη», τέσσερα βραβεία από την Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου), Πέννυ Παναγιωτοπούλου («Δύσκολοι αποχαιρετισμοί: Ο μπαμπάς μου», «September»), Παναγιώτης Φαφούτης («Παράδεισος»), Ελίνα Ψύκου («Ο γιος της Σοφίας», Βραβείο Καλύτερης Ταινίας Φεστιβάλ Τραϊμπέκα) και οι παραγωγοί Κωνσταντίνος Βασίλαρος («Loving Vincent», «Zizotek»), Μαρία Δρανδάκη («A Blast», «Interruption», συμμετοχή στα Φεστιβάλ Κανών, Βενετίας), Φένια Κοσσοβίτσα («Πολυξένη», «Ετερος εγώ», συμπαραγωγός στο «Μποέμικη ψυχή» του Τονί Γκατλίφ, στο βραβευμένο στις Κάνες «The Stopover») με επιστολή της, μια και δεν μπόρεσε να παρευρεθεί λόγω γυρίσματος, και Αμάντα Λιβανού («Οίκτος», Φεστιβάλ Σάντανς).

Συγκροτημένα και συνοπτικά, εξέθεσαν τα προβλήματα της κινηματογραφικής παραγωγής στην Ελλάδα, από την ασυνεννοησία και έλλειψη συνεργασίας μεταξύ των κρατικών φορέων ώς τη μη συνειδητοποίηση ότι οι ελληνικές ταινίες είναι το πρόσωπό μας στο εξωτερικό, το εργαλείο μας για να ασκήσουμε εξωτερική πολιτική. Θεωρούμε ότι αυτό ήταν ένα πρώτο βήμα συστάσεων κι ότι θα ακολουθήσουν άλλα, αναγκαστικά πιο επιθετικά.

Oπως δήλωσε η παραγωγός Αμάντα Λιβανού που έκλεισε τη συζήτηση, «δεν θέλουμε να είμαστε γκρινιάρηδες, εσωστρεφείς, θέλουμε να κάνουμε σινεμά και ν’ αγαπιέται. Δεν είμαστε αισιόδοξοι, αλλά είμαστε μαχητές».

 

Έντυπη έκδοση

 

Πηγή: Efsyn.gr


Διαβάστε επίσης!

loading...

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.