Ενα συμβόλαιο, ένας στόχος, μια διαρκής πάλη είναι η δίαιτα

Το να εφαρμόζει κανείς μια δίαιτα αδυνατίσματος δεν είναι καθόλου η απλή διαδικασία που νομίζει ότι είναι όταν ξεκινά να την επιβάλλει στον εαυτό του. Το «ξεκινώ δίαιτα» είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου!

Αν το σκεφτούμε, είναι σαν να υπογράφει κάποιος, κατ’ αρχάς με τον εαυτό του, ένα συμβόλαιο εξορίας: στέλνει εξορία την επιθυμία γεύσης, την ελευθερία της ποσότητας, τη δυνατότητα επιλογής (τρώω ό,τι θέλω, όσο θέλω, όποτε θέλω). Το να προσπαθεί κανείς να είναι συνεχώς σε δίαιτα αδυνατίσματος είναι σαν να βιώνει ακατάπαυστα ένα «πρέπει να τα καταφέρω!». Τι έχει, όμως, να καταφέρει στ’ αλήθεια; Τι καλείται διαρκώς να καταφέρει; Γνωρίζει; Εχει απαντήσει στον εαυτό του;

Αν παρατηρήσουμε έναν άνθρωπο με πρόβλημα βάρους που ξεκινά μια δίαιτα αδυνατίσματος, θα μπορέσουμε να δούμε για πόσα πράγματα αγωνιά: να καταφέρει να ακολουθήσει το πρόγραμμα που αναγράφεται στο χαρτί που έχει, να καταφέρει να αρκεστεί σε αυτές τις ποσότητες τροφής που του προτείνονται και να ελέγξει την επιθυμία γεύσης για άλλες τροφές, να καταφέρει να βρει τα υλικά που χρειάζεται για να εφαρμόσει τη δίαιτά του, να καταφέρει να μην τον νικήσει η πείνα και να ελέγξει τις βουλιμίες του, να καταφέρει, ενώ πεινά, να μην έχει νεύρα και να αντέξει τη στέρηση, να καταφέρει να μην αποτύχει…

Ξαναδιαβάζοντας την προηγούμενη παράγραφο διαπιστώνουμε πως αναφέρεται σε έναν άνθρωπο που διαρκώς παλεύει με τον εαυτό του να κάνει πράγματα που δεν θέλει, ή να μην κάνει πράγματα που θέλει.

Οπως η βουλιμία, έτσι και το αδυνάτισμα είναι πρόσκαιρα· πρόσκαιρη η ευχαρίστηση μέσω της γεύσης (βουλιμία), πρόσκαιρη και η απώλεια κιλών (δεν διατηρείται το απολεσθέν βάρος). Οποιον δρόμο αδυνατίσματος κι αν ακολουθήσει, σύντομα ανακαλύπτει πως δεν αντέχει και τα παρατάει.

Ευτυχώς, λέω εγώ. Βέβαια, η πιο συχνή φράση που ακούω να μου λένε είναι:

«Προσπαθώ πολύ και τα βάζω με τον εαυτό μου που δεν τα καταφέρνω. Εγώ φταίω».

Δυστυχώς, αυτό λέει εκείνος. Δυστυχώς, γιατί ο μόνος που δεν φταίει είναι ο άνθρωπος με διαταραχή βάρους. Στις τόσες δίαιτες που έχει αποπειραθεί να κάνει, το συμπέρασμα που βγάζει τον οδηγεί πάντα σε παρόμοιο αποτέλεσμα. Ή φεύγει από τη δίαιτα ή, ακόμα κι αν χάσει το επιπλέον βάρος του, σύντομα ξαναπαχαίνει.

Ευτυχώς, λέω πάλι. Γιατί, αν δεν τα παρατούσε ή αν δεν ξαναπάχαινε, θα «έσκαγε»! Για να ανακουφιστεί και να ανασάνει ξαναπαχαίνει∙ δεν έχει άλλον τρόπο αποσυμπίεσης, αφού η δίαιτα αδυνατίσματος τον στριμώχνει και τον συμπιέζει. 

Κρύβει τις αλήθειες του

Αυτό το αναμενόμενο αποτέλεσμα υπήρξε και για μένα άλυτο πρόβλημα για πολλά χρόνια. Γιατί δεν τα κατάφερνε; Τι είχε να καταφέρει τελικά; Να αλλάξει στόχο, αυτό είχε να κάνει. Ο στόχος δεν είναι «θέλω να αδυνατίσω», το αδυνάτισμα είναι το αποτέλεσμα του πραγματικού στόχου.

Ο πραγματικός στόχος είναι «θέλω να με εμφανίσω» («να με ακούσω και να με δω»). Κακά τα ψέματα, ο παχύσαρκος είναι εξαφανισμένος, γιατί κρύβεται και κρύβει τις αλήθειες του πίσω από το βάρος του. Και καλά κάνει και κρύβεται από τον εαυτό του και τους άλλους, μια και δεν έχει άλλο τρόπο να προστατευτεί, δεν έχει άλλο τρόπο να μην εκτεθεί.

Ποιες αλήθειες να εκθέσει στον εαυτό του; Οτι δεν αντέχει να στερηθεί τη γεύση της τροφής; Οτι δεν αντέχει την πείνα; Οτι δεν μπορεί να ελέγξει τις βουλιμίες του; Μα η αλήθεια του, η οποία είναι το «δεν θέλω να κάνω δίαιτα», θα συντρίψει το πρέπει του, το «πρέπει να κάνω δίαιτα».

Τα «θέλω» και τα «πρέπει» του βρίσκονται διαρκώς σε σύγκρουση. Για να αποφύγει τη σύγκρουση περνάει περιόδους που τρώει και παχαίνει –φάση που υπάρχει μόνο «θέλω»– και μετά περνάει περιόδους που στερείται – φάση που υπάρχει μόνο «πρέπει». Ο τρόπος που κάνει δίαιτα είναι και ο τρόπος που έχει μάθει να αντιμετωπίζει τον εαυτό του.

Στόχος του είναι να ξεμπλέξει: να αλλάξει τα «πρέπει» του και να απελευθερωθούν τα «θέλω» και οι ανάγκες του, που σίγουρα δεν είναι η τροφή. Ποιος όμως μπορεί να αμφισβητήσει πως έχει αναφαίρετο δικαίωμα να προστατεύεται με όποιον τρόπο μπορεί και να παχαίνει επειδή δεν γνωρίζει άλλον τρόπο άμυνας;

Ξέρετε ότι…

Σύμφωνα με την ψυχαναλυτική θεωρία του Ζίγκμουντ Φρόιντ, ασυνείδητες ψυχολογικές άμυνες εμποδίζουν επιθυμίες, ορμές και συναισθήματα του «Εκείνο» (που αντιπροσωπεύει τα ένστικτά μας) να βγουν στη συνείδηση.

Αυτό συμβαίνει επειδή οι επιθυμίες αυτές θεωρούνται αρνητικές, επιθετικές ή και δυσάρεστες.

Το «Εγώ» (το λογικό και προσαρμοστικό μέρος της ψυχής) επιστρατεύει άμυνες, λοιπόν, προκειμένου να αποφευχθούν το άγχος και η απειλή, προσαρμόζοντάς μας έτσι στην πραγματικότητα και τις απαιτήσεις της, καθώς και στις ηθικές μας αξίες.

Οι άμυνες έχουν ασυνείδητη επιστράτευση και εφαρμογή. Μορφές άμυνας είναι η άρνηση, η απώθηση, η παλινδρόμηση, η εκλογίκευση, η προβολή.

Έντυπη έκδοση

Πηγή: Efsyn.gr


[wpcs id=264403]

Διαβάστε επίσης!

loading...

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.