Από τον πρωτάθλημα στην οπισθοχώρηση

Η λογική λέει πως όταν μία ομάδα παίρνει το πρωτάθλημα θα εξακολουθήσει να κινείται σε υψηλά επίπεδα και την επόμενη χρονιά για εύρος λόγων. Όμως, άλλο πράγμα η λογική και άλλο πράγμα η πραγματικότητα. Όταν συμβαδίζουν «έχει καλώς». Αλλά δεν συμβαίνει πάντα η σκέψη μας να εναρμονίζεται με τα ίδια τα γεγονότα, παρότι κάθε πραγματικότητα αναδεικνύει μία νέα (και εφαρμοσμένη στην πράξη) λογική.

H Lady Ηope βλέποντας την κρίση στην οποία βρέθηκε τις τελευταίες ημέρες η πρωταθλήτρια ΑΕΚ έκανε μία βόλτα με το νου της στο παρελθόν. 

Από το 1994 και μετά, υπήρξαν ομάδες που πήραν το ελληνικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου και το πολύ μέσα σε δύο χρόνια παρουσίασαν σημάδια οπισθοχώρησης (έως και παρακμής). Πλην του Ολυμπιακού, που κατάφερε μετά από δύο απουσίες από την κορυφή (το 2004 και το 2010) να επανακτήσει δυνάμεις και να ξεκινήσει μία νέα ανοδική πορεία που του απέφερε σερί επιτυχημένων εκβάσεων. Μόνο που, λίγο πριν την είσοδο του 2019, και ο Ολυμπιακός έχει το δικό του αντι-παράδειγμα, καθώς η ομάδα που έκοψε πρώτη το νήμα το 2017 δεν υπάρχει πια.

Έτσι, οι Πειραιώτες και αυτοί πλέον διανύουν μία λιγότερο «λαμπρή» περίοδο σε σχέση με το πρόσφατο παρελθόν τους. Με περισσότερες αδυναμίες, με χαμηλότερα μπάτζετ, με μικρότερο βεληνεκές από ότι για παράδειγμα δύο χρόνια νωρίτερα, χωρίς σπουδαίες νίκες στο Champions League, με την αίσθηση της κυριαρχίας να έχει δώσει τη θέση της σε πιο «γήινες» προσδοκίες και προ-διαθέσεις.

Η αναδρομή αυτή ξεκινάει από το μακρινό πια 1994, όταν η ΑΕΚ στο αποκορύφωμα της εγχώριας κυριαρχίας της εκείνη την εποχή κατακτάει το τρίτο συνεχόμενο πρωτάθλημά της. Ενώ στην αρχή της επόμενης αγωνιστικής περιόδου η Ένωση μπήκε και στους ομίλους του Champions League (που έκανε τότε τα πρώτα του βήματα ως θεσμός). Δύο χρόνια μετά, η κατάσταση ήταν διαφορετική.

Ο Ντούσαν Μπάγεβιτς, μία από τις εμβληματικότερες μορφές της ιστορίας των «κιτρινόμαυρων», φόρεσε την «ερυθρόλευκη» φόρμα, ενώ στο ενδιάμεσο η ΠΑΕ είχε παραχωρηθεί «στα χέρια» του αμφιλεγόμενου Μιχάλη Τροχανά. Το δίδυμο Μελισσανίδης-Καρράς είχε αποχωρήσει, ενώ -για όσους θυμούνται τα γεγονότα του τότε- οι δύο επιχειρηματίες αντιμετώπισαν ακόμα και κάποιες δικαστικές περιπέτειες.

Τις αγωνιστικές περιόδους 1994-1995 και 1995-1996 το πρωτάθλημα της Ά Εθνικής κατακτάει ο Παναθηναϊκός του Γιώργου Βαρδινογιάννη, ενώ το 1995 προστίθεται στην τροπαιοθήκη και το Κύπελλο Ελλάδας. Τη μεγάλη διαφορά κάνει, φυσικά, η συμμετοχή του «τριφυλλιού» στους ημιτελικούς του Champions League το 1996. Ένα χρόνο μετά, ο Παναθηναϊκός τερματίζει μόλις… πέμπτος και εξαιτίας ενός γκολ του ποδοσφαιριστή Κουτσουπιά σε αγώνα Παναθηναϊκός-ΟΦΗ (1-1) μένει εκτός Ευρώπης… Η οπισθοχώρηση ήταν ραγδαία και η ανάγκη για ένα νέο ξεκίνημα σε όλους τους τομείς επιτακτική. Κάπως έτσι, και ενώ ο Ολυμπιακός του Σωκράτη Κόκκαλη έθετε πλέον τους δικούς του όρους, στα πράγματα του Παναθηναϊκού προέκυψε η εποχή Γιάννη Βαρδινογιάννη (Τζίγγερ)…

Την περίοδο 2003-2004 οι «πράσινοι» μετά από πολλά χρόνια «ανομβρίας» (ειδικά για το μέγεθός τους στον εγχώριο ανταγωνισμό) φτάνουν στο νταμπλ. Κανένας, όμως, δεν μπορεί να διαπιστώσει τα επόμενα χρόνια το παραμικρό ανοδικό στοιχείο και όσον αφορά στην πορεία του Παναθηναϊκού στο ελληνικό πρωτάθλημα, αλλά και στο ευρωπαϊκό του εκτόπισμα. Οι ίδιοι οι παίκτες του προπονητή Γιτζάκ Σουμ που «αποκαθήλωσαν» τον Ολυμπιακό απαξιώνονται στο πέρασμα του χρόνου και από τους οπαδούς της ομάδας, κάποιοι και από την ίδια την ΠΑΕ.

Δημιουργείται και εκεί ένα κλίμα, που παρά την οικονομική σταθερότητα λόγω συνεπούς και συνετής διαχείρισης, δεν επιτρέπει καινούριες εκτοξεύσεις στην κορυφή. Αυτή παραμένει βαμμένη στα «ερυθρόλευκα», ενώ και η ΑΕΚ καταφέρνει αρκετές φορές να αφήσει πίσω της τον Παναθηναϊκό.

Στον εορτασμό των 100 χρόνων από την ίδρυση του συλλόγου, η ατμόσφαιρα δεν είναι εορταστική, αλλά μάλλον εκρηκτική… Μέχρι να έρθει η «λύτρωση» που σηματοδοτούσε η πολυμετοχικότητα και ένα νέο νταμπλ (2010). Το οποίο, όμως, συνοδεύτηκε από το μέσα σε ένα χρόνο «τορπίλισμα» που οδήγησε μέσες άκρες την «πράσινη» ΠΑΕ στη σημερινή κατάσταση.

Στον Παναθηναϊκό, λοιπόν, οι πρωταθληματικοί τίτλοι του 1996, του 2004 και του 2010 αποδείχτηκαν «εκλάμψεις δίχως κάποια συνέχεια»… Οι δυνατότητες για την εδραίωση και τη δημιουργία ενός status ευνοϊκού εις βάρος των βασικών αντιπάλων δεν πραγματώθηκαν ποτέ, είτε λόγω έλλειψης οράματος (1996 και 2004), είτε από «αυτοκτονική» εσωτερική φαγωμάρα (το 2010).

Η, δε, ΑΕΚ στο σήμερα βιώνει ένα κλίμα που δεν θυμίζει σε τίποτα την ευδαιμονία που δικαιολογημένα επικρατούσε στον οργανισμό της νυν πρωταθλήτριας μετά τον αποκλεισμό της Βίντι στα τέλη του καλοκαιριού. Έτσι μέσα σε λίγους μήνες αναδείχθηκε από μόνη της η αναγκαιότητα για μία νέα αρχή, όχι μόνο στο πρόσκαιρο αγωνιστικό στοιχείο, αλλά και στην ανάδειξη των συνολικών όρων μίας καινούριας εποχής. Ο τίτλος του περασμένου Μάη δεν φαίνεται να είναι η απαρχή μίας διαρκούς κυριαρχίας, αλλά ένα ταβάνι του προηγούμενου project που βιάζεται να αποχωρήσει και να δώσει τη θέση του σε ένα επόμενο (άγνωστο προς το παρόν…).

Σίγουρα η κάθε περίπτωση είναι διαφορετική. Όμως, σε γενικό επίπεδο, η ανάγκη για συνέχεια, η υπέρβαση της λογικής «όλα στο βωμό ενός ή δύο πρωταθλημάτων», είναι παράμετροι που πρέπει να απασχολούν διαχρονικά τις ομάδες που κινούνται στα υψηλότερα πατώματα του εγχώριου ανταγωνισμού. Ο ΠΑΟΚ, για παράδειγμα, που στο σήμερα είναι το πρώτο φαβορί για την κατάκτηση του φετινού τίτλου, καλό είναι να έχει από τώρα στο πίσω μέρος του κεφαλιού του και το μέλλον (του).

Γιατί αν είναι να στεφθεί πρωταθλητής το 2019 και ύστερα να βυθιστεί σε μία εσωστρέφεια που θα κάνει τους άλλους να μιλάνε για «τα καινούρια ρούχα του αυτοκράτορα» (το γνωστό παραμύθι του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν), θα πρέπει (για το καλό του) έγκαιρα να επιχειρήσει με σοβαρότητα να αποτρέψει μία τέτοια εξέλιξη.

H Lady Hope γνωρίζει πως κάτι το πρόσκαιρα δυσλειτουργικό πολύ εύκολα μπορεί να παρασύρει και να οδηγήσει ακόμα και σε παρακμή διαρκείας. Κάθε οπισθοχώρηση είναι μέσα στο πρόγραμμα, ειδικά όταν δεν είσαι μόνος σου σε έναν ανταγωνισμό…, αλλά αυτή πρέπει να αποτελεί το μεγαλύτερο σάλπισμα για έγκαιρη αναθεώρηση σχεδίων και τη δημιουργία ρεαλιστικών συνθηκών για ανατροπή των δεδομένων.

Το πρόβλημα δεν είναι να χάσεις ένα ή και δύο πρωταθλήματα. Το πρόβλημα, να το πούμε λίγο χοντρικά, είναι να έρθει ένα τρίτο και να μη μπορείς καν να το διεκδικήσεις… Γιατί τότε η οπισθοχώρηση έχει γίνει παρακμή. Αυτό μας διδάσκει η σύγχρονη ιστορία.

Πηγή: Efsyn.gr


Διαβάστε επίσης!

loading...

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.